Lynn Vandermeulen Zeg het met woorden

Goed luisteren en interpreteren,
dat moet in je zitten.
Zoals 'oor' in 'woord'.
Hoe kan het ook anders.

Lynn Vandermeulen

Wie ben ik?

Ik ben net als iedereen: vrolijk en verdrietig, avontuurlijk en saai, grappig en flauw, moedig en angstig. Ik heb mijn sterktes en mijn zwaktes. Ik ben een mens. Met net zoveel tegenstrijdigheden in me als iedereen die deze website bezoekt en iedereen waarvoor Zeg het met woorden is opgericht.

Als je mijn vrienden vraagt om mij als mens te beschrijven, staat altijd één ding voorop. En daar ben ik blij om … Ik hoor niet, ik luister. Ik luister niet, ik interpreteer. Ik interpreteer niet, ik verwoord. Ik voel mensen en hun gevoelens zeer goed aan. En heb de gave om ze in tastbare taal om te zetten. Ik geef mensen graag hun woorden terug.

Hoewel bovenstaande beschrijving voor mezelf een grotere meerwaarde heeft dan de ‘tastbare’ feiten, geef ik ook die laatste graag mee …

  • Geboren in 1977.
  • Woonplaats: oorspronkelijk afkomstig van de provincie Antwerpen, vervolgens jaren voet aan wal gehouden in Vlaams-Brabant (met één teen in Limburg) en heden een stek gevonden in West-Vlaanderen.
  • Privésituatie: Samenwonend en één dochter – de laatste met de gave om mij onder tafel te praten, zoals alleen een 7-jarige dat kan.
  • Studies: Licentiate Germaanse Filologie Nederlands/Engels (in het bijzonder literatuur), gevolgd door een MA in European Studies (ManaMa).
  • Professioneel: communicatieconsulent, marketing & sales manager, zelfstandig taalliefhebber.

Ontstaan Zeg het met woorden

Ik vermoed dat ik geboren ben met een pen in mijn handen. Al heb ik dat pas ontdekt rond mijn twaalfde. Wat begon als een hobby – het schrijven van poëzie en proza – groeide naarmate ik ouder werd al gauw uit tot iets waar familie en vrienden graag beroep op deden …

Zo schreef ik het gedicht voor de huwelijksuitnodiging van mijn beste vriendin, de dooptekst voor het metekind van een collega, de afscheidstekst van mijn grootvader, de teksten voor het jubileumfeest van mijn ouders en de doopviering van mijn neefje. En enkele jaren geleden ook het gedenkprentje en de volledige afscheidsviering van mijn eigen moeder. Want zo snel gaat het leven. Afscheid nemen staat soms pijnlijk dichtbij welkom heten.

Van daaruit kwam er een sneeuwbaleffect … ‘Of ik ook iets zou kunnen schrijven voor het gedenkprentje van de vader van een vriendin van mijn zus?’, ‘Of ik een gedicht zou kunnen neerpennen voor het geboortekaartje van de dochter van een collega van een vriendin?’. En ga zo maar door …

Ik besloot dan ook Zeg het met woorden op te richten. Omdat dit is wat ik grààg doe. En omdat ik de gezichten heb gezien van de mensen voor wie ik de teksten schreef. Lachende gezichten. Ontroerde gezichten. Maar vooral ook: tevréden gezichten. Omdat ik had begrepen wat ze bedoelden toen ze me hun gevoelens vertelden of mailden.
Omdat ik hen hun woorden had teruggegeven.

potlood2